Ik begon in 1990 bij de Nederlandse televisie, bij Endemol, in de productie. We draaiden op 16mm en 35mm — je laadde een magazijn, je had elf minuten, en je zag pas wat je gefilmd had als het lab de rushes de volgende dag terugstuurde.
Daarna leerde ik mezelf monteren. Niemand stuurde me op cursus; ik bleef 's avonds op de productiemaatschappij en zocht het uit op de machines als iedereen naar huis was. Monteren was toen lineair — je bouwde de film op volgorde op, en scène twee aanpassen betekende alles daarna opnieuw doen.
Videoclips werden groot in Nederland, dus begon ik mijn eigen productiebedrijf en regisseerde ik ze. MTV, TMF. Dat liep tot 1999.
Toen had mijn vriendin, die Spaanse is, genoeg van Nederland. We verhuisden naar Barcelona. Ik begon reclamefilms te regisseren in een land waarvan ik de taal niet sprak, en bouwde een serviceproductiebedrijf voor Noord-Europese crews die een stabiel klimaat nodig hadden om in te draaien. Suzuki, Heineken, Sony, Nintendo, Rexona, Pepsi, PlayStation, Sanex. Een videoclip met Snoop Dogg, een met Beady Eye van Liam Gallagher, een Danet-commercial met Ronaldinho toen hij bij Barcelona speelde.
Daarna verhuisde ik naar Ibiza, voor natuur in plaats van stadsdrukte. Kleinere crews, dus pakte ik de camera en de montage weer zelf op.
Het patroon, en waarom dat hier telt.
Kijk naar wat er vier keer werkelijk gebeurde: film maakte plaats voor non-lineair monteren, daarna voor digitaal, daarna ging alles online — en elke keer leerde ik mezelf het nieuwe aan omdat het oude ophield.
Bij elk van die veranderingen hoorde je dezelfde twee reacties — mensen die zeiden dat het een hype was, en mensen die zeiden dat het iedereen zou vervangen. Allebei fout, elke keer. Wat er werkelijk gebeurde was rustiger: het gereedschap veranderde, het vak bleef, en wie het leerde bleef werken.
AI is de vijfde. Twee jaar geleden ben ik het serieus gaan bestuderen — wat het doet, wat het niet doet, en waar het een klein bedrijf echt helpt in plaats van er nog een tool bij te doen die niemand opent.
En net als de andere vier keer heb ik het niet alleen geleerd.
AI serieus bestuderen betekende tijd doorbrengen waar het echt gebouwd wordt, en dat bracht me tussen developers — de meesten flink jonger dan ik, allemaal met kennis die ik niet had. Ze waren er gul mee. Ik stelde veel basale vragen en niemand liet me daar dom over voelen.
Ik werk nog steeds met een aantal van hen, per project. Als iets echt gebouwd moet worden in plaats van in elkaar gezet uit tools, bouwen zij het. Ik vertel je wie er aan jouw project werkt voordat we beginnen.
Dertig jaar productie leerde me hoe bedrijven werkelijk werken — niet hoe het organigram zegt dat ze werken. Zij leerden me wat er te bouwen valt. Die combinatie is het hele idee. De meeste mensen die dit aanbieden hebben de ene helft of de andere. Het nuttige zit waar ze samenkomen.
Als er één lijn door dit alles loopt, is het deze: ik ben nooit bang geweest voor wat ik nog niet begreep. Dat is het grootste deel van wat ik je bedrijf te bieden heb. Geen zekerheid over AI — die heeft niemand die eerlijk is. Alleen geen bijzondere angst ervoor, en dertig jaar bewijs dat het nieuwe leren te overleven is.
Wat dat voor jou betekent.
Ik ga eerst zitten en luisteren. Daarna kom ik terug met een voorstel over één concreet proces, met een manier om te meten of het werkt, en een punt waarop we stoppen als het niet werkt.
Ik vertel je niet hoeveel je gaat besparen. Ik vertel je hoe we het zouden meten.
Ik maak nog steeds films.
Ik regisseer en film nog steeds. Als je project een film nodig heeft, maak ik films. Zie room-service.tv.
Roderick Schröder Ibiza, Spanje, LinkedIn
Het nuttige zit waar ze samenkomen.